ความล้มเหลวทางศีลธรรมของเจ้าภาพโอลิมปิกส์

ปกติผมจะชอบดูเกมการแข่งขันระดับโลกเช่นฟุตบอลโลก โอลิมปิกส์ แต่คราวนี้ไม่ค่อยอยากดู เพราะเหตุผลว่าผมไม่เชื่อว่ารัฐบาลจีนจริงใจต่อการสร้างความเป็นหนึ่งเดียวของมวลมนุษย์

รัฐบาลจีนให้การสนับสนุนรัฐบาลทหารพม่าด้านอาวุธ เพื่อให้พม่าเอาไปฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชนกลุ่มน้อย แลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจ และยังปกป้องพม่าในเวทีโลก (จากหลายแหล่งข่าว)

รัฐบาลจีนให้การสนับสนุนรัฐบาลซูดานด้านอาวุธ การฝึกอบรมบุคลากรทางการทหาร การ service อาวุธเช่นเครื่องบินรบ เพื่อเอาไปฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในเขต Darfur และยังปกป้องประธานาธิบดีซูดานไม่ให้ถูกพิพากษาในศาลโลกในฐานะอาชญากรสงคราม แลกกับการนำเข้าน้ำมันปริมาณมหาศาลจากซูดานเพื่อหล่อเลี้ยงเศรษฐกิจที่กำลังโตรุดหน้าของตน (ดูจากสารคดี BBC World News วันนี้)

รัฐบาลจีนบุกเข้ายึดธิเบตซึ่งเป็นประเทศเอกราช มีศิลปะ ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และผู้นำเป็นของตนเองมาช้านาน ดาไลลามะได้รับการยกย่องและยอมรับจากประชาคมโลกโดยรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ แต่กลับต้องลี้ภัยอยู่ในอินเดีย คนชาวธิเบตถูกครอบงำ ชาวจีนฮั่นถูกส่งเข้ามาใช้ชีวิตเพื่อกลืนวัฒนธรรม การสังหาร ข่มขืนชาวธิเบตมีมาอย่างต่อเนื่อง

รัฐบาลจีนไม่ให้ความสำคัญกับสาธารณสุขขั้นพื้นฐานสำหรับคนส่วนใหญ่ของประเทศ คนจนต้องเดินทางเข้าเมืองใหญ่ๆ เพื่อรักษาโรคที่รักษายากหน่อย ต้องต่อคิว “ซื้อบัตรตรวจ” พอตรวจเสร็จก็ต้องเดินทางกลับไปเพื่อรอเดินทางกลับมาตรวจรอบสอง คนจนใช้เงินเท่ากับรายได้ทั้งปีเพื่อตรวจโรคต้อ ระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้ามีข้อจำกัดว่าใช้ได้เฉพาะกรณีที่ admit เข้านอนที่โรงพยาบาลเท่านั้น ผู้บริหารโรงพยาบาลต่างต้องการสร้างโรงพยาบาลเอกชน เพื่อจำกัดปริมาณคนป่วยและสร้างรายได้จากผู้ป่วย “ชั้นดี” (ดูจากสารคดี NHK ประมาณเดือนที่แล้ว)

รัฐบาลจีนให้ไม่ได้แม้เสรีภาพขั้นพื้นฐานในการเข้าถึงข้อมูล จีนเป็นประเทศที่มีการปิดกั้นการเข้าถึงข้อมูลด้วยอินเทอร์เน็ตอย่างขนานใหญ่มาอย่างต่อเนื่อง

ในภาพลักษณ์ของการเป็นเจ้าภาพจัดกีฬาที่ทำให้มนุษย์ลดเส้นกั้นและปรองดองกัน รัฐบาลจีนกลับทำตัวล้าหลังไม่ต่างกับรัฐบาลเผด็จการที่ยังหลงเหลืออยู่ไม่กี่ประเทศในโลก ที่ exploit สังหารเพื่อนร่วมโลกเพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ปิดกั้นข้อมูลข่าวสารและโฆษณาชวนเชื่อ ปลุกระดมคนให้เกิดสำนึกลวงๆ ว่าชาติของเรายิ่งใหญ่ที่สุดและคนอื่นด้อยกว่า

ผมคิดว่ารัฐบาลหรือชาติใดๆ ในโลก ถึงแม้จะมีจุดยืนความคิดเห็นที่ต่างกัน ใช้ระบอบการปกครองต่างกัน และมีแรงจูงใจทางเศรษฐกิจต่างๆ กัน แต่สิ่งหนึ่งที่ควรมีร่วมกัน ถ้าอยากจะทำให้มนุษย์ปรองดองเป็นหนึ่งเดียวกัน คือการต้องมีความรับผิดชอบทางศีลธรรมขั้นพื้นฐาน นั่นคือ “อย่าทำให้ใครตาย”

ผมเคยภูมิใจที่เกิดมามีสายเลือดจีน ภูมิใจที่บรรพบุรุษของตนมีความเป็นมาและวัฒนธรรมที่ลุ่มลึก แต่ผมก็รังเกียจรัฐบาลของประเทศนั้นที่ล้มเหลวในเรื่องง่ายที่สุดในประชาคมโลกต่างไขว่คว้า